Czuję się zdecydowanie zachęcona - a myślałam, że to tylko banalna młodzieżowa powieść. Lubię być tak zaskakiwana ;)

Ta okładka od dnia, którym pierwszy raz ją zobaczyłam, mówiła mi, że to raczej nie jest lektura dla mnie. Ty rzucasz na nią trochę inne światło, więc muszę się teraz zastanowić. Może w ramach "odmóżdżania" się skuszę kiedyś. :)

Ta książka może być świetna, chyba poczekam i wypożyczę za jakiś czas. Na zakup raczej się nie zdecyduję, ale film - dlaczego nie? Szybkość ekranizacji jest zaskakująca.

kahla84 - Ich szybkość ekranizacji, albo późne wydanie powieści w Polsce.:)

cyrysia - Jeśli polubiłaś już autorkę, to ta powieść również jest dla ciebie.:)

Ew. - A ja myślałam, że w czas wakacji, ruszyłaś w świat i stąd ta cisza! Cieszę się, że mimo lata, jednak tutaj zaglądasz w poszukiwaniu inspiracji i że czytasz!:) Na "Przymierzu Ciemności" nie zawiedziesz się, jeśli jesteś fanką tego cyklu. Autorka jak zwykle bawi i podpowiada jak żyć. A Gabrielle Zevin polecam, bo to kolejna pisarka tłumacząca skomplikowane sprawy z dorastaniem w bardzo ciekawy sposób.:)

Witaj po raz kolejny - mam nadzieję, że nie masz mnie jeszcze dość. ;)
W każdym razie już bez zbędnych komentarzy zacznę od książki "Na imię mi kobieta", bo tych wcześniejszych recenzji jeszcze nie zdążyłam przeczytać, ale oczywiście nadrobię. :D
Po Twojej wypowiedzi wnioskuję, że ta historia jest wręcz fenomenalna. Zresztą, w pewnym sensie sama tak uważam. Teraz naprawdę bardzo rzadko można trafić na książki o feminizmie, a raczej jego próbach powstania w danych krajach. W zasadzie spotkałam się tylko z polską, amerykańską, angielską i po części niemiecką opowieścią (tytułów już nie pamiętam, wybacz). I wszystkie mnie zachwyciły - w końcu nareszcie portret kobiety został ukazany jako silny, odważny, waleczny i potrafiący sobie radzić z problemami życia, co w dawnych czasach przypisano wyłącznie mężczyznom. Dlatego jestem pewna wręcz, że i rosyjskiej historii w pewnym sensie także bym się odnalazła. Podobnie jak Ty, widzę. Przecież, bądź co bądź, jesteśmy kobietami. ;) Chociaż muszę przyznać, że okładkę bym stanowczo zmieniła. W ogóle nie kojarzy mi się z treścią.
Za to "Małą Maturę" będę się starała omijać szerokim łukiem, ponieważ strasznie przejadły mi się wręcz opowieści o Polsce Ludowej. Zresztą, historia Polski - mimo iż jest naprawdę ciekawa i porywająca - mnie zaczyna trochę nudzić. W końcu ile można o tym słuchać, prawda? A tym bardziej jeśli dalej uczęszcza się do szkoły, a nauczyciele zamiast opowiedzieć coś ciekawego, klepią po kolei wszystko to, co jest napisane w podręczniku - chyba trochę zaczynam narzekać. ;)
Co do "Tłumaczki" to mam mieszane uczucia. Okładka w ogóle nie zachęca - ostatnio bardzo popularne są książki o podobnej tematyce - a ona wydaje mi się być kopią jakiejś innej, prawie identycznej. Niemniej, przeczytałam jedną książkę pani Leily, ale byłam nią zachwycona. "Arabska pieśń" - może słyszałaś? W każdym razie nie jestem pewna, czy chcę w ogóle zabrać się za "Tłumaczkę", bo boję się, że się rozczaruję kolejną, nudną jak flaki z olejem historią o Arabce i jej wielkiej miłości. A nie chcę sobie zepsuć opinii na temat pisarki. Naprawdę, nie mam pojęcia, czy ją przeczytać - Twoja recenzja w pełni wydaje się być pozytywna i wręcz wychwalająca książkę, ale czytałam także inne, które nieźle ją skrytykowały. No nic, najwyżej jeszcze się zastanowię. :D
Po przeczytaniu recenzji "Motyla" jestem tą książką jeszcze bardziej zainteresowana, niż kiedy w księgarni trzymałam ją w ręce. Nie wiem dlaczego, ale ostatnio nachodzi mnie wena na czytanie książek o podłoży psychologiczno-medycznym, a tak - jak na zawołanie - odwołuje się do tego i do tego. A dodatkowo chodzi o chorobę Alzheimera, niezwykle rozbudowaną i trudną chorobę, trzeba dodać. Przyznam, że raz słyszałam opowieść o takiej starszej kobiecie, u której właśnie ją wykryto i jakoś tak wyszło, że z zafascynowaniem wręcz później zaczęłam przeglądać wszelakie informacje na ten temat. I mam nadzieję, że "Motyl" - a przy okazji bardzo ciekawy i dający do myślenia tytuł - opowie mi jeszcze więcej. ;)
O kolejnej książce Anne Bishop się już raczej nie wypowiem - muszę ją przeczytać koniecznie i to jak najszybciej. A tym bardziej, że jest ona tak jakby kontynuacją poprzedniej części. Oj, będzie się działo. :D
"Smakowanie raju" raczej pominę w swojej kolejce książeczek. Antysemityzm - może i temat ciekawy, ale dla mnie w pewnym stopniu jest przygnębiający. A raczej nie chciałabym psuć sobie humoru jeszcze bardziej - wystarczy mi, ze spojrzę na pogodę za oknem. Ale może kiedyś...
Uf, to byłoby chyba na tyle. ;) Trochę się rozpisałam, mam nadzieję, że nie masz mi za złe, że aż tak dużo. :D
W każdym razie kończę i spróbuję od teraz czytać wszystko od razu i komentować, żeby później nie mieć aż tak olbrzymich - jak teraz, na przykład - zaległości.
Pozdrawiam po raz kolejny dzisiaj,
Ew.

właśnie skończyłam to czytać, po prostu świetne ! :)