Czytam i opisuję, co dusza dyktuje...
Blog > Komentarze do wpisu
Komandos – Richard Marcinko , John Weisman

Komandos – Richard Marcinko , John Weisman
Przełożył Michał Romanek
Wydawnictwo Znak Literanova , 2012 , 494 strony
Literatura amerykańska


Ja jestem wyjątkowo niespotykanie spokojny człowiek. Niektórzy nawet twierdzą, że się przy mnie wyciszają, ale po tej książce gratisowej terapii dla rozedrganych emocjonalnie nie było, bo cały dzień mnie nosiło po kątach, wiadomości o kolejnym nieszczęściu w wieczornych programach informacyjnych roztrzęsienie pogłębiło, a język miałam pogryziony od powstrzymywania się przed dosadnością werbalną w ocenie mojej bezsilności wobec świata opanowanego ludzką głupotą i rządzonego prawami Murphy’ego, których skale odmierza ilość ich ofiar. Bo chyba tylko tak najogólniej mogę określić przyczynę mojego żalu, współczucia i poczucia bezsilności zsolidaryzowanych z poglądami Richarda Marcinko, głównego bohatera i współautora tej autobiografii. I za każdym razem, będzie to dla mnie Richard Marcinko, bom niegodna mówić mu, używając pseudonimów Scharkman, Dick Demolka, Świr czy Rogue Worrior zarezerwowanych dla przyjaciół.
A wcale się na to nie zanosiło.
O frogmanie, członku SEAL Team Two, twórcy i pierwszego dowódcy SEAL Team Six i Red Cell, uczestnika wojny w Wietnamie i Kambodży, czytałam już w Snajperze Howarda E. Wasdina i Stephena Templina, a potem w Operacji Geronimo Chucka Pfarrera, ale informacje na temat tego wyjątkowego mężczyzny, buntownika i outsidera były skąpe, ostrożne, żeby nie powiedzieć, bardzo dyplomatyczne i ograniczone właściwie do jednego, niezmiennie powtarzającego się wyrażenia, wymienianego również w innych źródłach informacji – kontrowersyjna postać.
O matko! I to jeszcze jak kontrowersyjna!
Gdyby ten przymiotnik można było stopniować powyżej stopnia najwyższego, trzeba byłoby stworzyć kilka dodatkowych poziomów z jednym zarezerwowanym tylko dla Richarda Marcinko. Sam o sobie mówił wojownik. Nie operator, nie tytułowy komandos tej książki, nie żołnierz, nie szef, ale właśnie wojownik. I coś w tym jest, bo tak naprawdę, po przeczytaniu jego szokująco-fascynujących wspomnień, mogę powiedzieć, że jest skrzyżowaniem ideałów średniowiecznego rycerza ze stylem działania współczesnego Rambo. Niestety urodzonym za wcześnie, ewentualnie nie w tym kraju, w którym dane mu było przyjść na świat w 1940 roku. W Ameryce lat 60., 70. i 80., która terroryzm znała z teorii i doświadczeń państw europejskich oraz Bliskiego Wschodu i w której wojownik urodzony do wojny i zabijania nie pasował do skostniałego, biurokratycznego, kastowego, sztywno zhierarchizowanego systemu wojskowego marynarki USA, do której wstąpił. Swoimi niekonwencjonalnymi poglądami na prowadzenie działań wojennych, postępowaniem wobec wroga, roli i miejsca SEALsów w strukturach wojskowych, zachowaniem się wobec przełożonych i nieskrępowanym normami etycznymi stylem wysławiania się, którego uczył się od najlepszych przełożonych marynarzy w tym „fachu”, dzięki któremu tekst w książce momentami wyglądał tak,

 

 

wyrąbywał sobie drogę przez biurka urzędników przez całą wojskowa karierę, gromadząc wokół siebie więcej wrogów niż przyjaciół, klnąc i rzucając się z pięściami na wyższych rangą, będąc przy tym krwiożerczym, bezwzględnym i podłym w taktyce, zastraszającym, terroryzującym, grożącym i wbijającym w ścianę oficerów jednostek konwencjonalnych. I wcale się tego nie wypierał. Na pytania: czy nigdy nie poczuwałem się do winy – przecież tyle lat kantowałem system. Czy nie czułem się winny, że tyle przeklinałem? Czy nie czułem się winny z powodu brutalnych metod , jakie stosowałem, by osiągnąć to, co chciałem? Czy nie czułem się winny, wrabiając własnych dowódców w te straszne gówna?- mówi wprost – Na takie pytania miałem zawsze tę samą odpowiedź: winny? Absolutnie tak. Winny zarzucanych mi czynów. Winny tego, że swoich ludzi ceniłem wyżej niż biurokratyczne pierdoły. Winny tego, że wydawałem tyle pieniędzy, ile tylko potrafiłem zdobyć, na jak najlepsze wyszkolenie moich ludzi. Winny tego, że szykowałem się do wojny zamiast do pokoju. Wszystkiego tego rzeczywiście jestem winny. Mea culpa, mea culpa, mea maxima pier***ona culpa.
Taki był właśnie Richard Marcinko.
Zabójczy w wietnamskim błocie i w bagnie z urzędasami-gryzipórkami, jak ich czasami delikatnie nazywał, dodając – Potrzebowaliśmy walecznych żołnierzy z jajami jak granaty, a dostaliśmy złamasów urzędasów. Obdarzony talentem w swoim fachu, ogarnięty pasją realizowaną w swoim zawodzie na przekór i wbrew systemowi, którą czułam w każdym słowie i każdym zdaniu tych wspomnień. Potrafił te emocje przelać na mnie, pokonując barierę czasową, geograficzną, płciową (feministkom nie polecam tej książki, bo dużo w niej "deserów" i ślicznych kwiatuszków przylepiających się do męskiego ciała!) i papierową. Team był jego rodziną i dla tej rodziny był w stanie zrobić wszystko, niczego i nikogo nie bojąc się. I nie są to puste słowa, co udowadniał to na każdej stronie tej książki w czynach. A wszystko to dla bezpieczeństwa Amerykanów i Ameryki, a na końcu każdego czytającego tę książkę. Mojego również.
Ale Marcinki nikt nie słuchał. Marcinkę trzeba było upupić (ugryzłam się w język!). Marcinkę trzeba było spuścić w dół w „nagrodę” za zasługi dla ojczyzny do więzienia na 21 miesięcy, bo Superman ratuje świat tylko w filmie, a w życiu realnym ważne są procedury, przepisy, podpisy, pieczątki, hierarchia, normy, medale, kariera, poprawność polityczna i raporty z ilością spinaczy zużytych przez SEALsów, a nie z ilością dziur w systemie bezpieczeństwa państwa, bezczelnie wytykającego wady i słabość stylu zarządzania przełożonych. Za każdym razem, kiedy Richard Marcinko przegrywał z systemem, ginęli ludzie. Tak było miedzy innymi z zamachem na ambasadę USA w Bejrucie w 1983 roku, a potem (bo przecież nikt nie miał zamiaru uczyć się na błędach) w Kenii i w Tanzanii w 1998 roku, której okaleczony i osmolony budynek w Dar es Salaam miałam okazję oglądać kilkanaście miesięcy po tym wydarzeniu. Bezpośredni kontakt ze skutkami wojny, zachwiał moim poczuciem bezpieczeństwa na zawsze. To kosmate uczucie zagnieździło się we mnie na dobre i wyłazi za każdym razem, kiedy czytam tego typu książki lub oglądam doniesienia z punktów zapalnych na całym świecie. Zyskana świadomość zagrożeń jest błogosławieństwem, ale i przekleństwem. Inaczej patrzę na problemy życia codziennego i inaczej reaguję na nie.
Oczywiście te i kolejne wpadki niczego nie nauczyły wojskowych i rządzących Stanami. Richard Marcinko mógł sobie z więzienia wołać – Ale co w sytuacji, kiedy jakieś supermocarstwo na przykład Stany Zjednoczone, staje naprzeciw kogoś takiego jak Muammar Kaddafi, Manuel Noriega czy Saddam Husajn? (...) To wcale nie musi być fikcja. Wierzcie mi. W latach 90., kiedy pisał tę autobiografię, nikt jeszcze nie słyszał o Osamie Bin Ladenie. A kilka lat później skończyło się tak, jak musiało się skończyć i jak przewidział Richard Marcinko.
Dniem 11 września 2001 roku, który na zawsze zapisał się czarną datą w historii USA.
Podejrzewam, że był jedyną osobą, która nie była zaskoczona i zdziwiona rozwojem wydarzeń w Nowym Jorku i która mogła z czystym sumieniem spojrzeć rodzinom ofiar prosto w oczy. Na szczęście pozostawił po sobie krwawo zdobyte dziedzictwo – SEAL Team Six. Pozostaje mi tylko nadzieja, że Amerykanie tego nie sp***przą. Sorry. Nie zdążyłam ugryźć się w język, ale ta książka to same emocje.
Niepospolity życiorys, niekonwencjonalnego człowieka opowiedziany niczym sensacja i thriller w jednym, przy współudziale mistrza w przedstawianiu mrocznych sekretów CIA i służb specjalnych – Johna Weismana, jak przeczytałam na okładkowym skrzydełku.
Szkoda, że ludzie tak mało czytają, może zamieniliby Batmana, Spidermana, X-Mana i innych „manów” na Richarda Marcinkę. Bohatera z krwi i kości ratującego rzeczywisty świat.
Moja pierwsza książka, którą umieszczam w topie czytanych w 2012 roku.

 

Zdania pisane kursywą są cytatami pochodzącymi z książki.

 

 

A to Hero w wieku 68 lat. Przypomniała mi się reklama męskiego dezodorantu prezentowanego przez męskie "ciacho", które mówi do kobiet: Spójrz na mnie, a teraz obok na swojego faceta, a teraz znowu na mnie... No to ja wybieram tego "dziadka". I żeby było jasne, tylko i wyłącznie z powodu charakteru. :)))

niedziela, 04 marca 2012, clevera

Polecane wpisy

TrackBack
TrackBack URL wpisu:
Komentarze
2012/03/04 14:06:42
Mnie się bardzo podobała. Czytałem wszystkie książki dotyczące teamów Seal. Świetne książki. Godne polecenia.

destroyed-future.blogspot.com/
-
2012/03/04 20:35:07
TomekSzymala - I wszystkie polecam, chociaż "Komandos" jest najbardziej przesiąknięty pasją.:)
-
2012/03/05 10:16:24
Chyba umieszczę w kolejce pożądanych na samej górze. Szkoda, że nasi prawdzie rodzimi herosi, czyli ci nie tylko nasi pochodzeniem, ale i nasi mundurem, są mniej znani. Polecam między innymi Życie niewłaściwie urozmaicone, niestety również niezbyt optymistyczne.
-
2012/03/05 23:30:41
Anrew Vysotsky - Dobrze wiedzieć, że takie polskie biografie istnieją, a przykre, że nadużycia hierarchii są wszędzie. :)
-
Gość: Gr ..., 31.178.125.*
2012/03/13 21:18:23
Książka niezwykła, Marcinko ... Czytając myślałam o kilku rzeczach: jak nieprzeciętnie inteligentnym jest człowiekiem, jak widzi cele i realizuje je (poza ostatnim etapem w służbie - zapomniał, że nikt nie jest nieśmiertelny), jak jest wyćwiczony fizycznie. Wcześniej czytałam "Snajpera" i "powalił" mnie, ale się podniosłam. "Komandos" "powalił', a podnoszenie się nie idzie łatwo.
-
2012/03/13 22:43:48
Gr - Dodam - i ile miał siły, żeby przeciwstawić się machinie systemu. Podnosimy się więc obie. ;) Polecam jeszcze "Operację Geronimo". Mniej osobista, ale równie bardzo ciekawa. :)
-
Gość: Jared, *.icpnet.pl
2012/06/13 22:17:55
swietny koles takiego zyciorysu hollywood by nie wymyslilo ale tlumaczenie ksiazki ponizej krytyki tlumacz to jakis nawiedzony katolik bardzo stracila przez to na wartosci
-
2012/06/14 11:16:48
Jared - E, tam zaraz straciła, nie odczułam tego. :)
-
Gość: dokk, *.devs.futuro.pl
2012/11/06 17:56:33
Psychopata - mitoman. Nic dziwnego, że go wyrzucili z profesjonalizującej się armii.
-
2012/11/06 18:12:22
dokk - Znasz go osobiście?!
Blogi